Komentarze (12)
Naprawdę zastanawiam się czy powinnam być z kimś, czy w ogóle zasługuje na to by ktoś darzył mnie jakimkolwiek głębszym uczuciem. Poprostu nie chcę nikogo krzywdzić. Moje niekontrolowane zmiany nastroju męczą mnie, a co dopiero drugą osobę na której się to wszystko skupia. Jasne, że chciałabym pozbyć się mojej niestabilności emocjonalnej, próbowałam, nawet na jakiś czas odeszła w cień, ale teraz wróciła jak jakiś pieprzony bumerang. Najgorsze jest to, że potem nie umiem wytłumaczyć dlaczego tak się dzieje, dlaczego wypowiedziane o jedno słowo za dużo, głupi żart, błahostka wywołuje u mnie iskre i nie mogę opanować mojego gniewu choć w środku słyszę własne myśli : "Zgłupiałaś? Przestań się czepiać, przecież to nic takiego!". Lub dzieje się tak bez powodu. Bum! i leci lawina jadu. Sama prowokuje sprzeczke. A potem zwala się na mnie poczucie winy i uwiera, a ja nie umiem schować swojej dumy, przyznać się do błędu, ratuje mnie tylko wyrozumiałość i cierpliwość drugiego człowieka.
Czułość też jest dla mnie rzeczą dość trudną. Chcę jej, potrzebuje, a z drugiej strony nie lubię jej okazywać. Chyba obawiam się, że przez czułość obnażę się za bardzo przed drugą osobą, zobaczy we mnie człowieka delikatnego, wrażliwego...takiego którego można łatwo skrzywdzić. Znajdzie we mnie te słabe punkty, a potem zrani.
Jeśli miałabym się do czegoś porównać to chyba do magnesu. Z tą samą siłą przyciągam jak i odpycham, bo tak czuję się bezpieczniej, mam kontrole nad tym co się dzieje.
Jestem tak bardzo popieprzona, że aż mi siebie nie żal.
05.05.2012, 10:25
Komentarze (6)
Chyba nie powinnam być z kimś, bo wyładowuje na tej osobie swoje frustracje.
01.05.2012, 11:05
Komentarze (10)
NIENAWIDZE MOJEJ CHUDOŚCI! A przytyć nie mogę. Jem za dwóch i nadal jestem przeraźliwie chuda. A nawet chudne dalej. Rozmiar XS jest na mnie luźny, a w S wyglądam jak w worku. Chciałabym mieć normalną wagę i kobiece kształty, a nie wyglądać jak słomka.